زنده باد آنکس که گاهي يادي از ما ميکند

از خجالت ما غريبان را غرق دريـــــــا ميکند

حال ما ميپرسد و از مهربانيهـــــــــــاي خود

اين دل رنجور ما را پر ز عطر گـــــــلها ميکند

 بیهوده مکن عمر گران صرف رفیقـــــــــــــــان

عمر صرف کسی کن که دلش جان تو باشد

امروز کسی محــــــــــرم اسرار کسی نیست

ما تجربه کردیم کسی یـــــــار کسی نیست

من درد تو را زدست آسان ندهم

دل بر نكنم زدوست تا جان ندهم

ازدوست به يادگار دردي دارم

كان درد به صد هزار درمان ندهم

 

براي شنيدن صدايي که دوستش داري

همين لحظه هم بسيار دير است 

افسوس خواهي خورد

زماني که از آنسوي سيم ها

صدائی بي احساس ميگويد:

برقراري ارتباط با مشترک

مورد نظر مقدور نميباشد

وقتي قلبت شکست

خورده هاشو يه گوشه نگه دار

درسته که هيچوقت مثل اولش نميشه

اماشايد تکه هاي گم شده ی

يه قلب شکسته ديگه باشه

 ابر بارنده به دريا ميگفت

من نبارم تو کجا دريائي

در دلش خنده کنان دريا گفت

ابر بارنده تو خودت از مائي

به اوبگویید دوستش دارم

به اوکه قلبش به وسعت دریاییست

که قایق کوچک دل من درآن غرق شده،

به او که مرا ازاین زمین خاکی به سرزمین نوروشعروترانه برد

و چشمهایم را به دنیایی پراززیبایی بازکرد 

هرگاه شادم یادت غمگینم میکند

هرگاه غگینم یادت شادم میکند

هردو را دوست دارم

چون یاد عاشق میکنم 

 دود گر بالا نشیند کسر شعن شعله نیست

ابرو نگیرد جای چشم گر چه او بالاتر است

دائمن انگشت شصت نعره قدرت میکشد

اما تو میدانی و من ،انگشت کوچک لایق انگشتریست

این را بدان ای کوچک شیرین سخن

یاد تو زندگیم ،شادیت عمر من است

یک روز رسد غمی به اندازه کوه

یک روز رسد نشاط به اندازه دشت

افسانه زندگی این چنین است گلم

در سایه کوه باید از دشت گذشت  

ميخانه رفتم تا در غم يار شرابی بنوشم

قناری را ديدم به صاحبش گفتم فروشيه

گفت نه رفيقمه !

به سلامتی اونیکه كه رفيقشو نميفروشه

خوش تر از قالی کرمان غزلی ساخته ام

نخ به نخ زیر قدمهای تو انداخته ام

من همان قالی پاخورده خاک آلودم

که رخم زیر قدمهای تو انداخته ام

در وفای تو چنانم که اگرخاک شوم

آید از تربت من بوی وفاداری تو

تلاش برای فراموش كردن كسی كه دوستش داری

درست مثل اين میمونه كه

كسی را كه تا به حال نديدی بخوای بياد بياری

درجهان هرگزنشو مدیون احساس كسی

تا نباشد رایگان مهرت گروگان كسی

گوهر خود را نزن برسنگ هر ناقابلی

صبر كن پیداشود ،گوهر شناس قابلی

شاخه با ريشه خود حس غريبى دارد

باغ امسال چه پاييز عجيبى دارد

غنچه شوقى به شكوفا شدنش نيست دگر

باخبر گشته كه دنيا چه فريبى دارد

خاك كم آب شده مثل كويرى تشنه

شايد از جاى دگر مزرعه شيبى دارد

سيب هر سال در اين فصل شكوفا ميشد

باغبان كرده فراموش كه سيبى دارد

وقتی از غربت ایام دلم میگیرد

مرغ امید من از شدت غم میمیرد

دل به رویای خوش خاطره ها میبندم

بازهمین خاطره ها دست مرا میگیرد

زندگی مثل یه جاده است

من و تو مسافراشیم

قدر لحظه ها را بدونیم

ممکنه فردا نباشیم

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل کوهی که به روی گسل زلزله هاست

سعى كن چيزى را كه دوست دارى  به دست بيارى

و گرنه

مجبور خواهى شد چيزى را كه بدست  آوردى دوست داشته باشى

اگر روزی دشمن پیدا کردی بدان در رسیدن به هدفت موفق بودی

اگر روزی تهدیدت کردند بدان در برابرت ناتوانند

اگرروزی خیانت دیدی بدان قیمتت بالاست

اگرروزی ترکت کردند بدان با تو بودن لیاقت میخواهد

ما فقيران قلبمان بی كينه است

دوستی با هر كه كرديم جای او در سينه است

سرگذشت غم هجران دلم گفتم به شمع

آنقدر سوخت كه از گفته پشيمانم كرد

طوری نمیشه كه آدم واسه كسی كه دوستش داره

غرورشو از دست بده

ولی فاجعه است كه بخاطر غرورش 

كسی رو كه دوستش داره از دست بده

حکایت عجیبی است که فراموش شدگان

فراموش کنندگان را هرگز از یاد نمیبرند

زندگی مثل حكايت مرد يخ فروشه

ازش ميپرسن :

فروختی ؟

ميگه نه تموم شد

اگه دلی را شكستى يه ميخ به ديوار بزن

اگه دوباره بدستش آوردى ميخ را از ديوار بكن

اما بدون جای ميخ هميشه روى ديوار ميمونه

برای کشتن يک پرنده يک قيچی کافيست

لازم نيست آن را در قلبش فرو کنی يا گلويش را بشکافی

پرهايش را بزن

خاطره پريدن با او کاری ميکند که خودش را به اعماق دره ها پرت کند

مهم نیست قشنگ باشی

قشنگ اینه که مهم باشی

حتی برای یک نفر

براى به دست آوردن چيزى كه تا به حال نداشتى

بايد چيزى بشى كه تا به حال نبودى

دوستى ،ايستادن زير باران و خيس شدن با هم نيست

دوستى اینه كه يكى براى ديگرى چترى بشه

و اون يكى هيچ وقت نفهمه ،چرا خيس نشد

زندگى سراى حيرت است

خوش  باش و ديگران را سهيم كن

زندگى همان چيزى است كه تو خود ،آن را  بنا ميكنى

طالب دیدار خورشید هستی

حتما به آن میرسی

اما ابتدا باید شهامت سوختن داشته باشی

در كاخ مجلل خبر از عشق مجو

كه سعادت همه در كلبه درويشان است

زندگی شهد گلی است که زنبور زمان میخوردش

آنچه میماند از آن عسل خاطره هاست

خداوند بی نهایت است اما

بقدر نیاز تو فرود میاد

بقدر آرزوی تو گسترده میشه

و بقدر خوش قلبی تو کار گشاست

در راه رسیدن به اوج با مردم مهربان باش

چرا که به هنگام سقوط با همان مردم روبرو خواهی شد

گر درختی خشک گردد قابل پیوند نیست

ميروى و من فقط نگاهت ميکنم

تعجب نکن که چرا گريه نميکنم

بی تو يک عمر فرصت برای گريستن دارم

اما برای تماشاى تو همين يک لحظه باقيست

و شايد در این لحظه فرصت زيستن در چشمان تو را داشته باشم

بعضیا فکر میکنند این منصفانه نیست

که خدا کنار گل سرخ خار گذاشته

اما

بعضی دیگه خدا رو ستایش میکنند

که کنار خارها گل سرخ گذاشته

محبت از درخت آموز

كه حتی تا دم  مرگش

سايه از سر هيزم شكن هم بر نميدارد

 غمگينترين لحظات را از سوی کسی تجربه ميکنی

که شيرين ترين خاطرات را با او داشتی‏

بيهوده مكن عمر گران صرف رفيقان

عمرصرف كسی كن كه دلش جان تو باشد

امروز كسی محرم اسرار كسی نيست

ما تجربه كرديم كسی يار كسی نيست

پشت هر كوه بلند سبزه زاريست پر از ياد خدا

و در آن باغ كسي ميخواند كه خدا هست

دگر غصه چرا؟

آرزو دارم :

خورشيد رهايت نكند _ غم صدايت نكند

ظلمت شام سياهت نكند

و تو را از دل هر كس كه دلت در دل اوست

حضرت دوست جدايت نكند

سلام به اون اهل دلي كه بي ريا و با صفاست

قلب پر از محبتش هميشه با ياد خداست

دور باشه از وجودتون هر چي غم و هر چي بلاست

گفتم سلامي عرض كنم نگيد فلاني بي وفاست

هر که فرهاد شود در ره عشق

همه کس در نظرش شیرین است

تهمت کفر به عاشق نزنید

عاشقی پاکترین آئین است

در کودکی از تکلیف میترسیدیم و اکنون از بلاتکلیفی

کتاب زندگی چاپ دوم ندارد

تا میشود عاشقانه زندگی کنیم

كلك مشكين تو روزي كه زما ياد كند

ببرد اجر دو صد بنده كه آزاد كند

قاصد منزل سلمي كه سلامت بادش

چه شود گر بسلامي دل ما شاد كند

من که کوی تو بیرون نرود پای خیالم

نکند فرق بحالم چه برانی چه بخوانی

چه به اوجم برسانی چه به خاکم بکشانی

نه من آنم که برنجم نه تو آنی که برانی

عجب نقاش ماهریست روزگار

وقتی رنگ سفید به دانه دانه موهایمان میکشد

کاش میتونستی درک کنی